Valgus extension overload syndrome

Valgus Extension Overload (VEO) Syndroom is een aandoening die vaak voorkomt bij werpers en andere atleten die herhaaldelijk krachtige werp- of slagbewegingen uitvoeren. Het syndroom treedt op in de elleboog en wordt gekenmerkt door pijn en schade veroorzaakt door overmatige stress op de structuren aan de binnenkant (mediale zijde) van de elleboog. Deze overmatige stress leidt tot compressie en schade aan de structuren aan de buitenkant (laterale zijde) van de elleboog, met name tijdens de uitstrekkingsfase van het gooien.

Valgusstress verwijst naar de kracht die de elleboog naar binnen duwt, waardoor de binnenkant van het gewricht opengaat en de buitenkant comprimeert. Wanneer deze kracht herhaaldelijk wordt toegepast, zoals bij het gooien, kan het leiden tot verschillende problemen, waaronder:

• Irritatie of ontsteking van het mediale elleboogligament (mediale collaterale ligament), wat stabiliteit biedt aan de binnenkant van de elleboog.
• Schade aan het kraakbeen en de botten aan de buitenkant van de elleboog, leidend tot osteofyten (botsporen) en losse lichaampjes in het gewricht.
• Uiteindelijk kan dit leiden tot een verminderde werpeffectiviteit, pijn tijdens of na het gooien, en een verminderd vermogen om te gooien.

De symptomen van VEO syndroom omvatten:

• Pijn aan de buitenkant van de elleboog, vooral tijdens of na het gooien.
• Een gevoel van stijfheid of blokkade in de elleboog.
• Zwelling of ontsteking in ernstigere gevallen.

De diagnose wordt meestal gesteld door middel van een lichamelijk onderzoek, waarbij de geschiedenis van de atleet en specifieke tests om valgusstabiliteit en pijnreacties te beoordelen, worden bekeken. Beeldvormende tests zoals röntgenfoto's of MRI kunnen worden gebruikt om de diagnose te bevestigen en de omvang van de schade te beoordelen.

Behandeling van VEO syndroom kan variëren afhankelijk van de ernst van de aandoening. Niet-chirurgische behandelingen omvatten rust, ijs, ontstekingsremmende medicatie, en kinesithearpie gericht op het versterken en stabiliseren van de elleboog. In ernstigere gevallen of wanneer conservatieve behandelingen niet effectief zijn, kan chirurgie worden overwogen om beschadigde structuren te herstellen of te verwijderen, en om eventuele losse lichaampjes of botsporen te verwijderen. Na de behandeling is een zorgvuldig opgebouwd revalidatieprogramma cruciaal om terug te keren naar sportactiviteiten.